زمستان زود رس

    بعضی حرفها هست که بعدش هرچه گوش می‌کنی هیچ نمی‌شنوی. صدای کتری در حال جوشیدن. غروبی که یکی دو نفر توی کوچه دارند بساط روزشان را جمع می‌کنند و می‌روند. سرمایی که هر سال آدمها را غافل‌گیر می‌کند. کلاغهایی که چشمهای فلسفی‌شان از این فاصله و توی تاریکی اصلا معلوم نیست. زمستانی که خیلی خوب رنگ می‌زند و می‌آید روی حرفها ما: عزیزم بیرون سرده، حوصله داریها.